Eind januari werd Noord-Amerika getroffen door een extreme koudegolf. Op het bovenstaande fraaie satellietbeeld is een glimp vastgelegd van de winterse nasleep in de stad Chicago.

De koudste periode van de winterinval werd de eerste periode bereikt. Toen daalde het kwik op 21 januari in de metropool naar maar liefst min 26 graden. Op dat moment lag er in Chicago echter weinig tot geen sneeuw. Dit is volgens weerkundigen bij dergelijke temperaturen onder het vriespunt zeer ongebruikelijk.

Tegen het einde van de koudegolf viel er vervolgens sneeuw. Dit leidde in de ochtenden van 22 en 23 januari tot een witte deken in de omgeving van Chicago. Het satellietbeeld toont het dikke ijs op Lake Michigan en het sneeuwdek in de stad en werd op 24 januari verkregen door de Operational Land Imager op Landsat 8 van NASA. Hier nog eens in groter formaat en met meer detail:

Boven het grote meer Michigan is nog een witte vlakte zichtbaar. Hoewel de omvang en timing ervan sterk kunnen variëren, groeit dit ijs iedere winter op de Great Lakes. Het hoogtepunt van de ijsbedekking bereikt doorgaans het hoogtepunt tussen eind februari en begin maart.

Op het moment van de opname waaide er een gure aflandige wind naar zee, waardoor het ijs van de kustlijn werd gedreven. Zo is op te merken dat gebieden met dun en donker ijs dichter bij de kust overgaan in plekken met helderwit ijs verder van de kustlijn. Mogelijk zijn deze witte plekken het gevolg van ijs dat zich heeft opgehoopt en een ruw oppervlak heeft gevormd.

Toen de foto werd gemaakt, besloeg het ijs 20 procent van het meer. Dit lag rond het historisch gemiddelde tussen 1973 en 2024. Enkele honderden kilometers oostelijker was de ijsbedekking op Lake Erie eind januari aanzienlijk hoger dan normaal. Ongeveer 80 procent van het meer was dichtgevroren. Het ijs was zelfs dik genoeg om een Canadees vrachtschip stil te leggen.